"... Πάντως, μολονότι ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια σας, βάσει τῶν Πατέρων καὶ τῶν Προφητῶν προειδοποιῶ ὅλους καὶ τούτο ἂς γραφτεί .
« Ἐὰν στὴν Πάτρα συνεχιστεί τὸ Καρναβάλι, μιὰ νύχτα σεισμὸς θὰ καταστρέψῃ τὴν πόλι. Καὶ οἱ σεισμοὶ ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια δὲν εἶνε τυχαῖα γεγονότα• «ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ. 103,32). Θὰ πληρώσουμε μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο ὅλα τ᾽ ἁμαρτήματα τὰ ὁποῖα διαπράττουμε..."
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Περὶ Καρναβάλου -- Α΄
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, στιγμὲς στὴ ζωὴ ποὺ ἡ γλῶσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράσῃ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ καρδιά. Εὐχαριστῶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ μὲ ἀξιώνει νὰ σταθῶ ἐνώπιόν σας καὶ νὰ μιλήσω. Ἄκουσα ὅτι γίνεται κάποια μάχη, καὶ αὐτὸ μὲ ἠλέκτρισε. Ποιός εἶνε ὁ ἐχθρός;
Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς φυλῆς μας καὶ κάθε ἔθνους ποιός εἶνε; Τὸν ἐπισημαίνω καὶ πάρτε τὰ μέτρα σας• εἶνε ἡ διαφθορά.
Διεφθάρη ἕνα ἔθνος, κατέπεσαν τὰ ἤθη του; Δὲν μπορεῖ νὰ σταθῇ. Τὸ φωνάζει ἡ ἱστορία. Τί ἔγινε ἡ Νινευΐ, ἡ Βαβυλών η Μεγάλη, ἡ κοσμοκράτειρα ῾Ρώμη; διεφθάρησαν ἐσωτερικῶς καὶ κατέπεσαν. Κ᾽ ἐμᾶς λοιπὸν μᾶς ἐνδιαφέρει πῶς εἶνε ὁ λαός μας ἠθικῶς καὶ θρησκευτικῶς.
Ὑπάρχει φόβος Θεοῦ, τιμιότης, ἁγνότης; εἶνε τ᾽ ἀντρόγυνα ἀγαπημένα, πιστὰ μέχρι θανάτου; τὰ παιδιὰ ὑπακοῦνε, ὑπάρχει σεβασμὸς στοὺς μεγαλυτέρους; τηροῦνται οἱ νόμοι, ἐφαρμόζονται; ὑπάρχει τάξις, ἡσυχία, ἀσφάλεια; Τότε χαῖρε, Ἑλλάδα! ἔχεις ῥίζα ποὺ δὲν μπορεῖ κανείς νὰ τὴν κλονίσῃ. Σᾶς συνιστῶ νὰ διαβάσετε ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι, ποὺ ἔκανε κρότο – δὲν ἐξετάζω ἂν εἶνε γνήσιο ἢ ὄχι• μ᾽ ἐνδιαφέρει ἡ ἀλήθεια. Ὁ τίτλος του εἶνε «Τὰ μυστικὰ Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών».
Ἐκεῖ λέει, ὅτι μαζεύτηκαν κάπου οἱ μασόνοι καὶ συσκέφθηκαν μὲ ποιό τρόπο νὰ διαλύσουν τὰ χριστιανικὰ κράτη. Καὶ κατέληξαν• μὲ τὴ διαφθορά (τὴν εὐμάρεια, τὸ ἀλκοόλ, τὶς γκαγκστερικὲς ταινίες, τὰ θεάματα, τὰ ἔντυπα, τὴν ἀνηθικότητα…). Μία λοιπὸν μορφὴ τῆς διαφθορᾶς αὐτῆς – και άς μὴ γελάσῃ κανείς– εἶνε καὶ ὁ Καρνάβαλος.
Μπᾶ; ἀκοῦς ὁ ἱεροκήρυκας νὰ ἀσχολῆται τώρα μὲ τέτοια θέματα, νὰ κατεβαίνει τόσο χαμηλά… θὰ ποῦνε διάφοροι μοντερνίζοντες ποὺ θέλουν νὰ ἐκκοσμικεύσουν τὴν Ορθόδοξη ζωὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἐγὼ ὅμως ἔκλεισα τ᾽ αὐτιά μου• ἀκούω ἄλλες φωνές, ἀκούω κάτι ἄλλα ἀηδόνια, καὶ δὲν μοῦ κάνουν ἐντύπωσι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ σταματήσω τὸ κήρυγμα αὐτό. Ποιός εἶσαι λοιπὸν ἐσύ, ὁ συνήγορος καὶ κράχτης τῶν καρναβαλικῶν ὀργίων; Για έλα ἐδῶ, ν᾽ ἀκούσω τί θέλεις νὰ μάς πῇς.
–Ὁ καρνάβαλος εἶνε ψυχαγωγία. Σπάει τὴν ἀνία, τὴ μελαγχολία, τὸ ἄγχος• κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ γελᾶνε, νὰ ζοῦν εὐχάριστες ὧρες. Ἐπὶ πλέον μαζεύει κοσμάκη, ἔρχονται καὶ ξένοι τουρῖστες, ζωντανεύει ἡ ἀγορά, γίνεται κίνησι στὸ ἐμπόριο.
* * *
Ψυχαγωγία λές; Γιά ἄνοιξε τὸν προφήτη Ἠσαΐα καὶ διάβασε στὸ 5ο κεφάλαιο. Θά ᾽ρθουν μέρες καταραμένες, λέει, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὸ κακὸ θὰ τὸ λένε καλό, τὸ σκοτάδι θὰ τὸ λένε φῶς, τὸ πικρὸ θὰ τὸ λένε γλυκό (Ἠσ. 5,20). Τέτοιες ἡμέρες εἶνε τώρα. Εἴδατε; φωνάζει τώρα καὶ ὁ Απόστολος γιὰ τὴν «πορνεία» (Α΄ Κορ. 6,18). Τώρα τὴν πόρνη δὲν τὴ λένε πόρνη, τὴ λένε φίλη, φιλενάδα, ( σύντροφο )• καὶ τὸν πόρνο δὲν τὸν λένε πόρνο, τὸν λένε φίλο.
Ἔφτειαξε ὁ διάβολος δικό του λεξιλόγιο. Κ᾽ ἐσὺ λές, ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε ψυχαγωγία; Θὰ σοῦ ἀπαντήσω λοιπὸν καὶ θὰ σοῦ ἀποδείξω ὅτι δὲν εἶνε ψυχαγωγία. Θὰ ζυγίσουμε τὸν καρνάβαλο ἐπάνω σὲ 3 ζύγια. Τὸ ἕνα εἶνε ἡ Καινὴ Διαθήκη. Τὸ ἄλλο εἶνε οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὸ Πηδάλιο. Καὶ τὸ τρίτο εἶνε τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας.
Προηγουμένως θέλω νὰ δώσω δύο ἐξηγήσεις. Πρῶτον, λέγοντας καρνάβαλο θὰ ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν ἰδίως τὸν Καρνάβαλο τῶν Πατρῶν, ποὺ εἶνε τὸ πρότυπο τῶν ἄλλων καρναβάλων. Καὶ δεύτερον, λέγον¬τας καρνάβαλο ἐννοοῦμε τὸ σύνολο τῶν ὅσων λέγονται καὶ πράττονται τὴν περίοδο τῶν ἀπόκρεων. Συνεννοηθήκαμε; Ἐλᾶτε τώρα νὰ τὸν ζυγίσουμε. ● Μὲ τὴ φαντασία βλέπω τὸν καρνάβαλο σὰν ἕνα τέρας ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴ μεῖξι τοῦ διαβόλου μὲ πολλὲς θυγατέρες τοῦ κόσμου τούτου. Τὸν θεωρῶ σὰν ἕνα βάρβαρο Γολιάθ, σὰν ἕνα Λυαῖο ποὺ καλοῦνται νὰ νικήσουν οἱ Νέστορες• «καὶ τὸν Λυαῖον νικήσεις καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρήσεις». Ἐφ᾽ ὅσον λοιπὸν ὁ καρνάβαλος εἶνε τέρας, τὸ τέρας αὐτὸ ἔχει γλῶσσα – στόμα, ἔχει πρόσωπο, ἔχει φορεσιά, ἔχει στομάχι, ἔχει πόδια, ἔχει χέρια, καὶ πάνω στὸ κεφάλι ἔχει στέμμα. Μόνο στὴν καρδιά του δὲν μπαίνω, γιατὶ ἀκόμα δὲν ἔχω τὴν ἀκτινογράφησι τῆς καρδιᾶς του. • Ἡ γλῶσσα του. Τί λέει ἡ γλῶσσα τοῦ καρναβάλου, δηλαδὴ τῶν καρναβαλιστῶν; Τί λόγια βγάζει; μαργαριτάρια, διαμάντια; Βγάζει τὸ «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου…» (Λουκ. 15,21); τὸ «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μου τῷ ἁμαρτωλῷ» (ἔ.ἀ. 18,13); βγάζει τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (ἔ.ἀ. 23,42);
Μήπως αὐτὰ τὰ λόγια βγαίνουν ἀπὸ αὐτούς; Κάθε ἄλλο• «τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιοῦσαν. κρίνον αὐτούς, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 5,10-11). Προτιμότερο νὰ πᾷς στὸ νεκροταφεῖο, νὰ σηκώσῃς τὴν πλάκα ἑνὸς νεκροῦ ποὺ πέθανε πρὶν δυὸ μέρες – ἂν ἀντέξῃς τὴν κακοσμία, παρὰ ν᾽ ἀ¬κούσῃς τοὺς καρναβαλιστάς. Τί λένε; αἴσχη, βωμολοχίες, ἀνηθικότητες…, λόγια ποὺ θά ᾽φερναν ντροπὴ στὶς παρειὲς καὶ τοῦ αἰσχρολόγου Ἀριστοφάνη.
Αὐτὰ ἐπιτρέπονται; τί λέει ἡ Καινὴ Διαθήκη; Ὁ Κύριός μας λέει, ὅτι γιὰ κάθε λόγο ἀργόν, μάταιο, ποὺ θὰ ποῦν οἱ ἄνθρωποι, θὰ δώσουν «λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως» (Ματθ. 12,36). Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει• «Πᾶς λόγος σαπρὸς (=σάπιος) ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν μὴ ἐκπορευέσθω» (Ἐφ. 4,29). «Ἀπόθεσθε, ἀδελφοί, διῶξτε μακριὰ ἀπὸ σᾶς, τὴν αἰσχρολογία• «καὶ αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ εὐτραπελία, τὰ οὐκ ἀνήκοντα», ποὺ δὲν ἁρμόζουν στοὺς Χριστιανούς (Κολ. 3,8. Ἐφ. 5,4). Πάει τελείωσε, ἡ γλῶσ¬σα τοῦ καρναβάλου εἶνε κομμένη σύρριζα. Δὲν μπορεῖ νὰ στα¬θῇ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. • Πᾶμε τώρα στὸ πρόσωπο. Ἔχει πρόσωπο ὁ Καρνάβαλος; Δὲν ἔχει. Ἀλλὰ τί ἔχει• προσωπεῖα. Τὶς ἡμέρες αὐτὲς οἱ καρναβαλισταὶ παρουσιάζονται μὲ χίλιες δυὸ μουτσοῦνες, ὅ,τι φανταστῆτε• ὅλων τῶν ζῴων καὶ αὐτῶν τῶν δαιμόνων ἀκόμα• «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Βλέπεις ἐκεῖ κυρίες τῆς ἀριστοκρατίας μὲ οὐρές, σὰν πιθήκους καὶ τράγους, νὰ περπατοῦν μὲ τὰ τέσσερα. Ἡ Γραφὴ λέει, ὅτι ὁ πρῶτος μασκαρᾶς ἦταν – ποιος; ὁ διάβολος. Ἂν παρουσιαζόταν στὴν Εὔα ὅπως εἶνε, ἡ Εὔα θά ᾽φευγε μακριά, γι᾽ αὐτὸ παρουσιάστηκε μὲ προσωπεῖο, μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ὡραιοτέρου ζῴου. Ὁ ὄφις δὲν ἦταν ὅπως εἶνε σήμερα• ὁ ὄφις κατὰ τοὺς πατέρας ἦταν τὸ ὡραιότερο πουλὶ τοῦ παραδείσου, καὶ μὲ τὴ μορφὴ αὐτὴν ἐξαπάτησε τὴν Εὔα. Καὶ ἐν συνεχείᾳ «μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄Κορ. 11,14). ● Τί λένε, ἀγαπητοί μου, γι᾽ αὐτὰ οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας; Ὁ 62ος κανόνας τῆς Ἕκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέει, ὅτι ἀπαγορεύεται οἱ χριστιανοὶ νὰ φοροῦν προσωπεῖα σατυρικά, ποὺ προκαλοῦν ἢ τὸ γέλιο ἢ τὴ φρίκη. • Ἀλλὰ γιά νὰ δοῦμε τὴ φορεσιά! τί φορεσιὰ ντύνεται ὁ καρνάβαλος; Σὲ ποιό γένος ἀνήκει;
Ἄ,
δὲν ἔχει γένος, εἶνε ἑρμαφρόδιτος, ἀρσενικοθήλυκος. Διατάζει λοιπόν•
Ἔλα ἐδῶ, γυναῖκα• ἐσὺ θὰ ντυθῇς ἀντρικά. Διατάζει καὶ τοὺς ἄντρες• Ἐσεῖς
νὰ ντυθῆτε γυναικεῖα. Καὶ γίνονται ὅλα φύρδην – μείγδην, καὶ χάνεται –
ἐξαφανίζεται τὸ γένος. Καὶ βλέπεις γυναῖκα ἀλλὰ ἀπὸ κάτω εἶνε ἄντρας•
καὶ βλέπεις ἄντρα καὶ ἀπὸ κάτω εἶνε γυναίκα. Αὐτὰ ἐπιτρέπονται; τί λένε
οἱ ἱεροὶ κανόνες; Ὁ ἴδιος κανόνας ποὺ εἶπα προηγουμένως, ἀλλὰ καὶ ἡ
Παλαιὰ Διαθήκη ἤδη στὸ Δευτερονόμιο κεφάλαιο 22 λέει•
Νὰ
μὴν τολμήσῃ ἄντρας νὰ φορέσῃ γυναικεῖα καὶ νὰ μὴν τολμήσῃ γυναίκα νὰ
φορέσῃ ἀντρικά, γιατὶ ὅποιος τὸ κάνει αὐτὸ εἶνε «βδέλυγμα τῷ Θεῷ»,
βδελυκτὸς γιὰ τὸ Θεό• «ὅτι βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σού ἐστι πᾶς ποιῶν
ταῦτα» (Δευτ. 22,5). Ἀκοῦτε; Αὐτὰ λένε ἐδῶ τὰ βιβλία. • Ποῦ πᾶμε
τώρα; Στὸ στομάχι. Τί ἔχει μέσα τὸ στομάχι τοῦ καρναβάλου; Νηστευτὴς
εἶνε, χορταράκια ἔχει; Δὲν ἔχει χορταράκια. Τὸ στομάχι τοῦ καρναβάλου,
τῶν καρναβαλιστῶν, εἶνε – τί• ἕνα τεπόζιτο, μιὰ πελωρία δεξαμενὴ γεμάτη
ὄχι ἀπὸ νεράκι ἀλλὰ ἀπὸ ἀλκοόλ, τόννους ἀλκοόλ!…
Τό τί πίνουν τὶς ἡμέρες αὐτὲς οἱ Ορθόδοξοι χριστιανοὶ Ἕλληνες, εἶνε ἀπερίγραπτο. Μεθοῦν, τρικλίζουν, παραπατοῦν καὶ πέφτουν. Τοὺς εἶδα στὴν Πάτρα καὶ ἐλεεινολόγησα τὴν κατάστασι. Ἡ πατρίδα μας ἔρχεται μεταξὺ τῶν πρώτων ἀλκοολικῶν χωρῶν. Μπράβο σας, ὡραῖα! •
Μὰ ὁ καρνάβαλος ἔχει καὶ πόδια. Ἔχει πόδια; Καρνάβαλε, ποῦ πᾷς; Σὲ βλέπω ἕτοιμο• γιὰ ποῦ τραβᾷς; σὲ καμμιὰ κηδεία; σὲ κανένα νεκροταφεῖο; σὲ κανένα σπίτι χήρας καὶ ὀρφανοῦ; Ποῦ πάει; Πάει ὁλοταχῶς στὶς αἴθουσες τῶν χορών... Ἐκεῖ εἶνε τὸ βασίλειο, ὁ ναός, τὸ ἱερὸ τέμενός του. Ἐκεῖ μέσα χορεύουν οἱ μεταμφιεσμένοι.
–Καὶ εἶνε κακό αυτό; Δηλαδή, παπούλη, θὰ μᾶς κόψῃς τώρα καὶ τὸ χορό;…
Ἐμένα ῥωτᾶτε; τί ἀξία ἔχει ἡ δική μου γνώμη; ῾Ρωτῆστε τὸν βασιλέα τῶν ἱεροκηρύκων, τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο ( εφ΄όσον θέλετε να λέγεσθε και Χριστιανοί ).
Τό τί πίνουν τὶς ἡμέρες αὐτὲς οἱ Ορθόδοξοι χριστιανοὶ Ἕλληνες, εἶνε ἀπερίγραπτο. Μεθοῦν, τρικλίζουν, παραπατοῦν καὶ πέφτουν. Τοὺς εἶδα στὴν Πάτρα καὶ ἐλεεινολόγησα τὴν κατάστασι. Ἡ πατρίδα μας ἔρχεται μεταξὺ τῶν πρώτων ἀλκοολικῶν χωρῶν. Μπράβο σας, ὡραῖα! •
Μὰ ὁ καρνάβαλος ἔχει καὶ πόδια. Ἔχει πόδια; Καρνάβαλε, ποῦ πᾷς; Σὲ βλέπω ἕτοιμο• γιὰ ποῦ τραβᾷς; σὲ καμμιὰ κηδεία; σὲ κανένα νεκροταφεῖο; σὲ κανένα σπίτι χήρας καὶ ὀρφανοῦ; Ποῦ πάει; Πάει ὁλοταχῶς στὶς αἴθουσες τῶν χορών... Ἐκεῖ εἶνε τὸ βασίλειο, ὁ ναός, τὸ ἱερὸ τέμενός του. Ἐκεῖ μέσα χορεύουν οἱ μεταμφιεσμένοι.
–Καὶ εἶνε κακό αυτό; Δηλαδή, παπούλη, θὰ μᾶς κόψῃς τώρα καὶ τὸ χορό;…
Ἐμένα ῥωτᾶτε; τί ἀξία ἔχει ἡ δική μου γνώμη; ῾Ρωτῆστε τὸν βασιλέα τῶν ἱεροκηρύκων, τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο ( εφ΄όσον θέλετε να λέγεσθε και Χριστιανοί ).
Τί
λέει λοιπὸν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος; «Ἔνθα ὄρχησις, ἐκεῖ διάβολος
(=ὅπου χορός, ἐκεῖ διάβολος)» (P.G. 58,491,493. ΕΠΕ τόμ. 10ος, ὁμιλ.
ΜΗ΄ εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον). Σβῆσε τὸ Χρυσόστομο καὶ κατεβαίνω κι᾽ ἐγὼ
κάτω. Ἐμένα ῥωτᾶτε; Ἕνας σπουδαῖος ψυχολόγος καὶ κοινωνιολόγος, τί εἶπε•
ὅτι εἶνε τόσα τ᾽ ἁμαρτήματα ποὺ γίνονται μέσα στὶς πίστες, μέσα στούς
χορούς, ποὺ ἐὰν γιὰ κάθε ἁμάρτημα ποὺ γίνεται ἐκεῖ ἔπεφτε κ᾽ ἕνα ἀστέρι,
δὲν ξέρω πόσα ἀστέρια θὰ μένανε ἐπάνω στὸ στερέωμα. Μάλιστα, κύριε. Κι
ἀκόμη τί ἄλλο βλέπω;
Βλέπω ἕνα πιάτο, πιάτο αἷμα γεμᾶτο, καὶ πάνω σ᾽ αὐτὸ ἕνα κεφάλι κομμένο. Τί ἔκανε; τίνος εἶνε; Εἶνε ἡ κεφαλὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ποιός τὴν ἔκοψε; Ὁ χορός, ποὺ παρέσυρε τὴν καρδιὰ ἑνὸς ἐκφύλου βασιλέως. Ἡ Σαλώμη ἄρεσε στὸν ἀνήθικο καὶ ἔκφυλο ἐκεῖνο βασιλιᾶ (πρβλ. Ματθ. 14, 4-10). Μέσα στὸ χορὸ κόβονται καὶ πέφτουν κεφάλια τιμῆς καὶ ὑπολήψεως οἰκογενειῶν ὁλοκλήρων. Μὰ τί χοροὶ εἶνε αὐτοὶ ἐπὶ τέλους; Νὰ προχωρήσουμε παρακάτω. Ἔλα, καρνάβαλε, νὰ μᾶς πῇς, τί χοροὶ εἶνε αὐτοὶ ποὺ κάνεις τὶς ἀπόκριες; Μήπως εἶνε χοροὶ λεβεντιᾶς, ποὺ ἔκαναν πάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ ἀρματολοὶ καὶ κλέφτες; Μακάρι νὰ ἦ-ταν τέτοιοι. Δὲν εἶνε οὔτε σὰν τὸ χορό, ποὺ ἐπὶ τέλους κρατοῦ¬σε σὲ μιὰ ἀπόστασι μ᾽ ἕνα μεταξωτὸ μαντήλι ( κι΄όχι χεράκια πιασμένα και γιατί όχι; Ότι προκύψει…). Πρόκειται γιὰ χο¬ρὸ ποὺ οὔτε τσιγαρόχαρτο δὲν χωρίζει σήμερα τὸν ἄντρα ἀπὸ τὴ γυναῖκα ποὺ ἀγκαλιάζει. Ἂν εἶστε τίμιοι ἄνθρωποι, ἂν μέσα σας ὑπάρχῃ ἀκόμα σπινθήρας, σὲ ῥωτῶ ἐσένα τὸν ἄντρα, ἐσένα τὴ γυναῖκα, ἐσένα τὸ νέο ποὺ ἔχεις μνηστή• Δὲ μοῦ λέτε, ἐὰν δῇς ἔξω στὸ δρόμο, στὴν πλατεῖα τὴ γυναῖκα σου ἢ τὴ μνηστή σου νὰ τὴν ἀγκαλιάζῃ ὁ ἄλλος ἔτσι, τί θὰ κάνῃς; Διαζύγιο θὰ πάρῃς, πιστόλι θὰ βγάλῃς. Πῶς λοιπὸν αὐτὸ ποὺ δὲν θέλεις νὰ γίνεται ἔξω, πῶς τὸ δέχεσαι, ἠλίθιε τῶν ἠλιθίων, νὰ γίνεται μέσα στὴν αἴθουσα τοῦ χοροῦ; • Ἄ, ξεχάσαμε ὅτι ὁ καρνάβαλος ἔχει καὶ στέμμα. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς φυλάῃ. Εἶνε πλέον διάβολος στεφανωμένος. Καὶ ποιό εἶνε τὸ στέμμα; Εἶνε μία λέξι ἄγνωστη ἐδῶ. Ἐὰν τὴν πῶ, μόνο ἂν εἶνε κανένας Πατρινὸς θὰ καταλάβῃ.
Εἶνε τὸ περιβόητο μπουρμπούλι. Τί εἶνε τὸ μπουρμπούλι;
Δὲν τό ᾽ξερα κ᾽ ἐγὼ ὁ ταλαίπωρος. Τὸ ἔμαθα. Τί ἤτανε; Ἄκου! Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ντύνονται οἱ γυναῖκες καὶ οἱ ἄντρες, σκεπάζοντας ὁλόκληρο τὸ πρόσωπό τους μὲ κουκοῦλες κάτω ἀπὸ μιὰ ἐνδυμασία ποὺ φοροῦσαν κάποτε οἱ καπουτσῖνοι στὰ βορεινὰ μέρη. Δὲν μιλᾶνε καθόλου, ἀγκαλιάζονται, φιλιοῦνται, συναναστρέφονται ἀναμεταξύ των καὶ κατόπιν συνεχίζεται ἡ ἁμαρτία δεξιὰ καὶ ἀριστερά. Δὲν ξέρεις ποιός εἶνε ὁ ἄντρας καὶ δὲν ξέρεις ποιά εἶνε ἡ γυναίκα. Ἐπάνω στὸ «παιχνίδι» αὐτὸ ἔγιναν φρικιαστικὰ πρά¬γματα. Τ᾽ ἄκουσα ἀπὸ στόμα πνευματικοῦ πατρός, τὸν ὁποῖο ὑπολήπτεται ὅλη ἡ πατρίδα. Ἕνας, χορεύοντας μπουρμπούλι μὲ μιὰ ἄλλη γυναῖκα ἀποφάσισαν νὰ πᾶνε σὲ ξενοδοχεῖο, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν ἁμαρτία. Πηγαίνοντας ἐκεῖ καὶ βγάζοντας τὰ ντόμινα τί νὰ δῇ; Ἦταν ἡ γυναίκα του!
Τὴν ἑπομένη ἡμέρα αἴτησι διαζυγίου. Ἕνα ἄλλο τραγικώτερο, φρικιαστικώτερο ποὺ ἀνατριχιάζεις. Παίρνοντας ἄλλος μιὰ γυναῖκα νὰ πάῃ νὰ χορέψῃ, ξεσκεπάζεται τὸ ντόμινο καὶ ἦταν ἀδέρφια. Ἔπαθε κλονισμὸ ψυχικὸ καὶ πῆγε στὸ φρενοκομεῖο. Εἶνε λοιπὸν ὡραῖα πράγματα αὐτά, τὰ ἐπιτρέπει τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ ἐπιτρέπουν οἱ ἱεροὶ κανόνες; Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποιός, ἀγαπητέ μου, θὰ εἶνε ἐκεῖνος ποὺ θὰ τολμήσῃ νὰ πῇ, ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε μία ἀθῴα ψυχαγωγία; Κάποτε λέγανε, ὅτι κάτω ἀπὸ μιὰ ἡλικία τὰ παιδιὰ εἶνε ἀθῷα, δὲν χρειάζονται ἐξομολόγησι. Τώρα; ὅπως τὸ παπί, μόλις γεννηθῇ, πέφτει μέσα στὸ νερό, ἔτσι τὰ παιδιὰ μόλις γεννηθοῦν, εἶνε μέσα στὴν ἁμαρτία. Ἂν καὶ ἔχω φόβο μήπως προσκρούσω σὲ παρθενικὰ αὐτιά, θὰ τολμήσω νὰ σᾶς μιλήσω ζωηρότερα. Ἀμφιβάλλεις ἀκόμα; Μὴ ῥωτᾷς ἐμένα, οὔτε τοὺς πνευματικοὺς πατέρας. Πήγαινε στὴν Πάτρα, νὰ ῥωτήσῃς κάτι φτωχιὲς γυναῖκες, καθαρίστριες ποὺ σκουπίζουν τὰ κέντρα αὐτὰ ὄπου γίνονται οἱ χοροί• –Πάτερ μου, μοῦ εἶπε μία ἀπὸ αὐτές, τὸ τί ἀντικείμενα μάζεψα τὸ πρωί, ὅταν πῆγα νὰ σκουπίσω τὰ χοροδιδασκαλεῖα, «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν» (πρβλ. Ἐφ. 5,12). Ἦταν μέσα στὴν Πάτρα ἕνας τίμιος διευθυντὴς βρεφοκομείου δεκαπέντε χρόνια. Καὶ μοῦ κάνει ἕνα γράμμα. ---Πάτερ μου, λέει, τί φωνάζεις; Νὰ σοῦ δώσω ἐγὼ στοιχεῖα, καὶ νὰ πῇς σ᾽ ὅλους αὐτοὺς τὸ ἑξῆς. Ἐννιὰ μῆνες μετὰ τὸν καρνάβαλο, τὰ ἔκθετα βρέφη, τὰ μούλικα – νόθα παιδάκια, νά!…νά!… πλῆθος• Δὲν ἔχουμε ποῦ νὰ τὰ βάλουμε… Κι᾽ ἔπειτα μοῦ λέτε ἐσεῖς ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε ἀθῴα ψυχαγωγία; Ἐγὼ ἀπορῶ, ἀδέρφια μου. Δὲν θέλω νὰ μιλάω• ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ πάω σὲ καμμιὰ σπηλιὰ στὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ κλάψω τὶς ἁμαρτίες μου!… Ποιός ἀκούει; Ἀμφιβάλλω ἂν καὶ ἐδῶ ὑπάρχουν δέκα ζευγάρια αὐτιὰ ν᾽ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὑπάρχει σήμερα εἰλικρινὴς ἀκροατής; Γι᾽ αὐτὸ μὲ συγκινεῖ ἐκεῖνο ποὺ ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα• «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε…». Μεγαλοδύναμε, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι; Πάντως, μολονότι ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια σας, βάσει τῶν πατέρων καὶ τῶν προφητῶν προειδοποιῶ ὅλους καὶ ἂς γραφῇ. Ἐὰν στὴν Πάτρα συνεχιστῇ τὸ καρναβάλι, μιὰ νύχτα σεισμὸς θὰ καταστρέψῃ τὴν πόλι. Καὶ οἱ σεισμοὶ ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια δὲν εἶνε τυχαῖα γεγονότα• «ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ. 103,32). Θὰ πληρώσουμε μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο ὅλα τ᾽ ἁμαρτήματα τὰ ὁποῖα διαπράττουμε. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Βλέπω ἕνα πιάτο, πιάτο αἷμα γεμᾶτο, καὶ πάνω σ᾽ αὐτὸ ἕνα κεφάλι κομμένο. Τί ἔκανε; τίνος εἶνε; Εἶνε ἡ κεφαλὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ποιός τὴν ἔκοψε; Ὁ χορός, ποὺ παρέσυρε τὴν καρδιὰ ἑνὸς ἐκφύλου βασιλέως. Ἡ Σαλώμη ἄρεσε στὸν ἀνήθικο καὶ ἔκφυλο ἐκεῖνο βασιλιᾶ (πρβλ. Ματθ. 14, 4-10). Μέσα στὸ χορὸ κόβονται καὶ πέφτουν κεφάλια τιμῆς καὶ ὑπολήψεως οἰκογενειῶν ὁλοκλήρων. Μὰ τί χοροὶ εἶνε αὐτοὶ ἐπὶ τέλους; Νὰ προχωρήσουμε παρακάτω. Ἔλα, καρνάβαλε, νὰ μᾶς πῇς, τί χοροὶ εἶνε αὐτοὶ ποὺ κάνεις τὶς ἀπόκριες; Μήπως εἶνε χοροὶ λεβεντιᾶς, ποὺ ἔκαναν πάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ ἀρματολοὶ καὶ κλέφτες; Μακάρι νὰ ἦ-ταν τέτοιοι. Δὲν εἶνε οὔτε σὰν τὸ χορό, ποὺ ἐπὶ τέλους κρατοῦ¬σε σὲ μιὰ ἀπόστασι μ᾽ ἕνα μεταξωτὸ μαντήλι ( κι΄όχι χεράκια πιασμένα και γιατί όχι; Ότι προκύψει…). Πρόκειται γιὰ χο¬ρὸ ποὺ οὔτε τσιγαρόχαρτο δὲν χωρίζει σήμερα τὸν ἄντρα ἀπὸ τὴ γυναῖκα ποὺ ἀγκαλιάζει. Ἂν εἶστε τίμιοι ἄνθρωποι, ἂν μέσα σας ὑπάρχῃ ἀκόμα σπινθήρας, σὲ ῥωτῶ ἐσένα τὸν ἄντρα, ἐσένα τὴ γυναῖκα, ἐσένα τὸ νέο ποὺ ἔχεις μνηστή• Δὲ μοῦ λέτε, ἐὰν δῇς ἔξω στὸ δρόμο, στὴν πλατεῖα τὴ γυναῖκα σου ἢ τὴ μνηστή σου νὰ τὴν ἀγκαλιάζῃ ὁ ἄλλος ἔτσι, τί θὰ κάνῃς; Διαζύγιο θὰ πάρῃς, πιστόλι θὰ βγάλῃς. Πῶς λοιπὸν αὐτὸ ποὺ δὲν θέλεις νὰ γίνεται ἔξω, πῶς τὸ δέχεσαι, ἠλίθιε τῶν ἠλιθίων, νὰ γίνεται μέσα στὴν αἴθουσα τοῦ χοροῦ; • Ἄ, ξεχάσαμε ὅτι ὁ καρνάβαλος ἔχει καὶ στέμμα. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς φυλάῃ. Εἶνε πλέον διάβολος στεφανωμένος. Καὶ ποιό εἶνε τὸ στέμμα; Εἶνε μία λέξι ἄγνωστη ἐδῶ. Ἐὰν τὴν πῶ, μόνο ἂν εἶνε κανένας Πατρινὸς θὰ καταλάβῃ.
Εἶνε τὸ περιβόητο μπουρμπούλι. Τί εἶνε τὸ μπουρμπούλι;
Δὲν τό ᾽ξερα κ᾽ ἐγὼ ὁ ταλαίπωρος. Τὸ ἔμαθα. Τί ἤτανε; Ἄκου! Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ντύνονται οἱ γυναῖκες καὶ οἱ ἄντρες, σκεπάζοντας ὁλόκληρο τὸ πρόσωπό τους μὲ κουκοῦλες κάτω ἀπὸ μιὰ ἐνδυμασία ποὺ φοροῦσαν κάποτε οἱ καπουτσῖνοι στὰ βορεινὰ μέρη. Δὲν μιλᾶνε καθόλου, ἀγκαλιάζονται, φιλιοῦνται, συναναστρέφονται ἀναμεταξύ των καὶ κατόπιν συνεχίζεται ἡ ἁμαρτία δεξιὰ καὶ ἀριστερά. Δὲν ξέρεις ποιός εἶνε ὁ ἄντρας καὶ δὲν ξέρεις ποιά εἶνε ἡ γυναίκα. Ἐπάνω στὸ «παιχνίδι» αὐτὸ ἔγιναν φρικιαστικὰ πρά¬γματα. Τ᾽ ἄκουσα ἀπὸ στόμα πνευματικοῦ πατρός, τὸν ὁποῖο ὑπολήπτεται ὅλη ἡ πατρίδα. Ἕνας, χορεύοντας μπουρμπούλι μὲ μιὰ ἄλλη γυναῖκα ἀποφάσισαν νὰ πᾶνε σὲ ξενοδοχεῖο, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν ἁμαρτία. Πηγαίνοντας ἐκεῖ καὶ βγάζοντας τὰ ντόμινα τί νὰ δῇ; Ἦταν ἡ γυναίκα του!
Τὴν ἑπομένη ἡμέρα αἴτησι διαζυγίου. Ἕνα ἄλλο τραγικώτερο, φρικιαστικώτερο ποὺ ἀνατριχιάζεις. Παίρνοντας ἄλλος μιὰ γυναῖκα νὰ πάῃ νὰ χορέψῃ, ξεσκεπάζεται τὸ ντόμινο καὶ ἦταν ἀδέρφια. Ἔπαθε κλονισμὸ ψυχικὸ καὶ πῆγε στὸ φρενοκομεῖο. Εἶνε λοιπὸν ὡραῖα πράγματα αὐτά, τὰ ἐπιτρέπει τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ ἐπιτρέπουν οἱ ἱεροὶ κανόνες; Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποιός, ἀγαπητέ μου, θὰ εἶνε ἐκεῖνος ποὺ θὰ τολμήσῃ νὰ πῇ, ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε μία ἀθῴα ψυχαγωγία; Κάποτε λέγανε, ὅτι κάτω ἀπὸ μιὰ ἡλικία τὰ παιδιὰ εἶνε ἀθῷα, δὲν χρειάζονται ἐξομολόγησι. Τώρα; ὅπως τὸ παπί, μόλις γεννηθῇ, πέφτει μέσα στὸ νερό, ἔτσι τὰ παιδιὰ μόλις γεννηθοῦν, εἶνε μέσα στὴν ἁμαρτία. Ἂν καὶ ἔχω φόβο μήπως προσκρούσω σὲ παρθενικὰ αὐτιά, θὰ τολμήσω νὰ σᾶς μιλήσω ζωηρότερα. Ἀμφιβάλλεις ἀκόμα; Μὴ ῥωτᾷς ἐμένα, οὔτε τοὺς πνευματικοὺς πατέρας. Πήγαινε στὴν Πάτρα, νὰ ῥωτήσῃς κάτι φτωχιὲς γυναῖκες, καθαρίστριες ποὺ σκουπίζουν τὰ κέντρα αὐτὰ ὄπου γίνονται οἱ χοροί• –Πάτερ μου, μοῦ εἶπε μία ἀπὸ αὐτές, τὸ τί ἀντικείμενα μάζεψα τὸ πρωί, ὅταν πῆγα νὰ σκουπίσω τὰ χοροδιδασκαλεῖα, «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν» (πρβλ. Ἐφ. 5,12). Ἦταν μέσα στὴν Πάτρα ἕνας τίμιος διευθυντὴς βρεφοκομείου δεκαπέντε χρόνια. Καὶ μοῦ κάνει ἕνα γράμμα. ---Πάτερ μου, λέει, τί φωνάζεις; Νὰ σοῦ δώσω ἐγὼ στοιχεῖα, καὶ νὰ πῇς σ᾽ ὅλους αὐτοὺς τὸ ἑξῆς. Ἐννιὰ μῆνες μετὰ τὸν καρνάβαλο, τὰ ἔκθετα βρέφη, τὰ μούλικα – νόθα παιδάκια, νά!…νά!… πλῆθος• Δὲν ἔχουμε ποῦ νὰ τὰ βάλουμε… Κι᾽ ἔπειτα μοῦ λέτε ἐσεῖς ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε ἀθῴα ψυχαγωγία; Ἐγὼ ἀπορῶ, ἀδέρφια μου. Δὲν θέλω νὰ μιλάω• ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ πάω σὲ καμμιὰ σπηλιὰ στὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ κλάψω τὶς ἁμαρτίες μου!… Ποιός ἀκούει; Ἀμφιβάλλω ἂν καὶ ἐδῶ ὑπάρχουν δέκα ζευγάρια αὐτιὰ ν᾽ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὑπάρχει σήμερα εἰλικρινὴς ἀκροατής; Γι᾽ αὐτὸ μὲ συγκινεῖ ἐκεῖνο ποὺ ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα• «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε…». Μεγαλοδύναμε, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι; Πάντως, μολονότι ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια σας, βάσει τῶν πατέρων καὶ τῶν προφητῶν προειδοποιῶ ὅλους καὶ ἂς γραφῇ. Ἐὰν στὴν Πάτρα συνεχιστῇ τὸ καρναβάλι, μιὰ νύχτα σεισμὸς θὰ καταστρέψῃ τὴν πόλι. Καὶ οἱ σεισμοὶ ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια δὲν εἶνε τυχαῖα γεγονότα• «ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ. 103,32). Θὰ πληρώσουμε μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο ὅλα τ᾽ ἁμαρτήματα τὰ ὁποῖα διαπράττουμε. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Περὶ Καρναβάλου -- Β΄
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
«…Σᾶς ἔκανα ἀνάλυση τοῦ καρναβαλικοῦ ὀργίου ἀπὸ ἀπόψεως ἠθικῆς καὶ θρησκευτικῆς. Τώρα παίρνω μιὰ ἄλλη πλευρά. Ἀφήνω τὴ θρησκευτικὴ πλάστιγγα καὶ ζυγίζω τὸν καρνάβαλο μὲ ἄλλη πλάστιγγα, τὴν κοινωνική. Ὁ καρνάβαλος εἶνε ἀντικοινωνικός. Σκορπάει, θὰ πῇς, γέλιο καὶ χαρά; Τί μοῦ λές; Ἐρωτῶ• ποιά εἶνε ἡ πιὸ μεγάλη ἀνακάλυψι στὸν κόσμο; ὁ ἠλεκτρισμός; οἱ σπούτνικ; οἱ δορυφόροι; ἡ πυρηνικὴ ἐνέργεια; Δὲν μοῦ ᾽πες τίποτα. Τὸ σπουδαιότερο πρᾶγμα, ἀδέρφια μου, εἶνε ν᾽ ἀνακαλύψῃς, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου ὑπάρχει δίπλα σου κ᾽ ἕνας ἄλλος ποὺ πρέπει νὰ τὸν ἀγαπᾷς, νὰ τὸν πονᾷς. Γλεντᾷς ἐσὺ καὶ διασκεδάζεις• ῥῖξε μιὰ ματιὰ γύρω σου νὰ δῇς τί γίνεται, πόσοι ἄποροι ὑπάρχουν.
«…Σᾶς ἔκανα ἀνάλυση τοῦ καρναβαλικοῦ ὀργίου ἀπὸ ἀπόψεως ἠθικῆς καὶ θρησκευτικῆς. Τώρα παίρνω μιὰ ἄλλη πλευρά. Ἀφήνω τὴ θρησκευτικὴ πλάστιγγα καὶ ζυγίζω τὸν καρνάβαλο μὲ ἄλλη πλάστιγγα, τὴν κοινωνική. Ὁ καρνάβαλος εἶνε ἀντικοινωνικός. Σκορπάει, θὰ πῇς, γέλιο καὶ χαρά; Τί μοῦ λές; Ἐρωτῶ• ποιά εἶνε ἡ πιὸ μεγάλη ἀνακάλυψι στὸν κόσμο; ὁ ἠλεκτρισμός; οἱ σπούτνικ; οἱ δορυφόροι; ἡ πυρηνικὴ ἐνέργεια; Δὲν μοῦ ᾽πες τίποτα. Τὸ σπουδαιότερο πρᾶγμα, ἀδέρφια μου, εἶνε ν᾽ ἀνακαλύψῃς, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου ὑπάρχει δίπλα σου κ᾽ ἕνας ἄλλος ποὺ πρέπει νὰ τὸν ἀγαπᾷς, νὰ τὸν πονᾷς. Γλεντᾷς ἐσὺ καὶ διασκεδάζεις• ῥῖξε μιὰ ματιὰ γύρω σου νὰ δῇς τί γίνεται, πόσοι ἄποροι ὑπάρχουν.
Διαβάζω
ὅτι βουλευτὴς τῆς κυβερνητικῆς παρατάξεως πῆγε σ᾽ ἕνα χωριὸ καὶ βρῆκε
γυναῖκες μὲ μικρὰ ποὺ στέρεψαν τὰ στήθη τους, δὲν εἶχαν γάλα νὰ τὰ
θηλάσουν γιατὶ δὲν εἶχαν τίποτα νὰ φᾶνε. Κ᾽ ἐσὺ σκορπᾷς χρήματα. Ποῦ τὰ
σκορπᾷς; στὸν διάβολο;
Ἄκουσα
Ἀθηναῖο νὰ καυχᾶται, ὅτι μέσα σὲ μιὰ νύχτα ὀργίου δαπάνησε στὴν Πάτρα
30 χιλιάδες, ἄλλον νὰ λέῃ ὅτι δαπάνησε 60 χιλιάδες, ἄλλους…, ἄλλους…
Ἔμαθα ὅτι κ᾽ ἐδῶ κάποιος καπνέμπορος πρὸ δύο-τριῶν ἐτῶν ξώδεψε σὲ
καρναβαλικὴ χοροεσπερίδα χίλιες λίρες. Πῆρα λοιπὸν τὸ μολύβι κι᾽ ἔκανα
λογαριασμὸ τί χρήματα ξοδεύουν οἱ ἄνθρωποι μέσα στὶς λίγες αὐτὲς ἡμέρας
τῆς ἀποκριᾶς γιὰ ταξίδια καὶ μετακινήσεις, γιὰ φαγητὸ καὶ πιοτὸ σὲ
ἑστιατόρια καὶ ξενοδοχεῖα, γιὰ μεταμφιέσεις, γλέντια καὶ ὄργια.
Θὰ μοῦ πῆτε τώρα • Δηλαδή επειδὴ ἐσὺ ἔγινες καλόγερος, θέλεις νὰ μᾶς κάνῃς κ᾽ ἐμᾶς καλογέρους; Κοπιάζουμε ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, θέλουμε λίγη χαρά…
Χαρὰ θέλετε; Νὰ σᾶς δώσω χαρά, νὰ πετᾶτε μὲ φτερὰ ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων. Λοιπόν, ἐὰν ἀποφάσιζαν, μόνο μιὰ φορά, νὰ σταματήσουν τὸ καρναβάλι καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ ξώδευαν νὰ τὰ δώσουν σὲ μιὰ ἐπιτροπή, σᾶς λέω ὅτι θά ᾽φτειαναν 50.000 δέματα μὲ ὅλα τ᾽ ἀγαθά (ἀλεύρι, ῥύζι, ζάχαρη, γάλα, σαπούνι…). Καὶ ὅταν θὰ πήγαιναν νὰ τὰ προσφέρουν στὴ φτωχολογιά, θὰ χτυποῦσαν καμπάνες• αὐτὴ θὰ ἦταν και ἡ πιὸ μεγάλη χαρά τους.
Θὰ μοῦ πῆτε τώρα • Δηλαδή επειδὴ ἐσὺ ἔγινες καλόγερος, θέλεις νὰ μᾶς κάνῃς κ᾽ ἐμᾶς καλογέρους; Κοπιάζουμε ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, θέλουμε λίγη χαρά…
Χαρὰ θέλετε; Νὰ σᾶς δώσω χαρά, νὰ πετᾶτε μὲ φτερὰ ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων. Λοιπόν, ἐὰν ἀποφάσιζαν, μόνο μιὰ φορά, νὰ σταματήσουν τὸ καρναβάλι καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ ξώδευαν νὰ τὰ δώσουν σὲ μιὰ ἐπιτροπή, σᾶς λέω ὅτι θά ᾽φτειαναν 50.000 δέματα μὲ ὅλα τ᾽ ἀγαθά (ἀλεύρι, ῥύζι, ζάχαρη, γάλα, σαπούνι…). Καὶ ὅταν θὰ πήγαιναν νὰ τὰ προσφέρουν στὴ φτωχολογιά, θὰ χτυποῦσαν καμπάνες• αὐτὴ θὰ ἦταν και ἡ πιὸ μεγάλη χαρά τους.
* * *
Ἀδελφοί,
τώρα ἔφτασα στὸ ἄλλο κρίσιμο σημεῖο. Νὰ συνεχίσω παρακάτω; ἢ νὰ
σταματήσω, νὰ πάω στὸ κελλί μου; Ὄχι, θὰ προχωρήσω. Θὰ σᾶς πῶ ὅλη τὴν
ἀλήθεια. Σᾶς ζύγισα τὸν καρνάβαλο μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ βγῆκε νὸκ ἄουτ•
«μανή, θεκέλ, φάρες» (Δαν. 5,25). Σᾶς τὸν ζύγισα μὲ τὸ Πηδάλιο
καὶ βγῆκε ἐκτός. Τώρα ἀ φήνω αὐτὰ καὶ θὰ σᾶς ζυγίσω τὸν καρνάβαλο μὲ τὸ
Σύνταγμα. Ἕλληνας δὲν εἶσαι; δὲν κατοικεῖς σ᾽ αὐτὴ τὴν Ἑλλάδα; –Και τί
δουλειὰ ἔχει ὁ καρνάβαλος μὲ τὸ Σύνταγμα; θὰ μοῦ πῆτε. Μὰ ἔχει. Ἀνοίγω
τὸ Σύνταγμα τῶν Ἑλλήνων. Πῶς ἀρχίζει; ῾Ρῖγος σὲ πιάνει• «Εἰς τὸ ὄνομα
τῆς Αγίας καὶ Ομοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος». Αὐτὴ εἶνε ἡ ῥίζα τοῦ
ἔθνους. Ἡ ἁγία Τριάδα λοιπὸν εὐλογεῖ αὐτὰ τὰ ἔργα; Ὄχι δὲν στέκουν. Ἂν
συνεχίσῃς ἔτσι, καλύτερα νὰ σβήσῃς τὴν ἐπικεφαλίδα αὐτὴ καὶ νὰ γράψῃς
Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μαμωνᾶ, Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ καρναβάλου, Εἰς τὸ ὄνομα τῶν
Ἄγγλων, Εἰς τὸ ὄνομα τῶν Ἀμερικάνων, Εἰς τὸ ὄνομα τῶν ῾Ρώσων. Δὲν σὲ
θέλω ψεύτη. Ἢ νὰ τὸ σέβεσαι ἢ νὰ μὴν ὑπάρχῃ. Σβῆσ᾽ το. Νὰ μὴ μοιάζουμε
δηλαδή σὰν κατάστημα ποὺ ἀπ᾽ ἔξω λέει Κατάστημα ἡ καθαριότης, καὶ μέσα
εἶνε ὅλα ἀκάθαρτα. Ὅ,τι λέει ἀπ᾽ ἔξω, νά ᾽νε κι ἀπὸ μέσα. Σὰν ἐκεῖνο τὸ
Σωκρατικό, νὰ ἔχουμε ὄχι μόνο «τὸ φαίνεσθαι» ἀλλὰ καὶ «τὸ εἶναι».
Συνεχίζω.
Τὸ πρῶτο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος γιὰ τί μιλάει; γιὰ χωράφια, γιὰ κτήματα;
Ἔχει μεγαλεῖο, αἰθέρα! Ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὸ γένος μας, λέει, εἶνε ἡ
Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.
Οἱ νομικοὶ καταλαβαίνουν τί θὰ πῇ «ἐπικρατοῦσα». Δηλαδή, ὅτι τὸ Κράτος ὑποστηρίζει τοὺς θεσμοὺς καὶ τοὺς κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ παρακάτω στὸ ἄλλο ἄρθρο λέει, ὅτι οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας εἶνε ἰσοστάσιοι ἢ μᾶλλον, κατὰ τὴν ἑρμηνεία δοκίμων ἐπιστημόνων τοῦ κανονικοῦ δικαίου, ὅτι οἱ κανόνες εἶνε ἀνώτεροι τῶν νόμων, διότι εἶνε ἀποστάγματα τῆς ἠθικῆς τοῦ Εὐαγγελίου• δὲν τοὺς γέννησε ἡ γῆ, ἀλλὰ τοὺς θέσπισε ὁ οὐρανός. Ὕψιστοι νόμοι. Μάλιστα, κύριοι. Ἡ Πολιτεία τηρεῖ ἀπαρασάλευτα τοὺς ἱεροὺς κανόνας. Μὲ τὸν καρνάβαλο ὅμως ὁ διάβολος καταπατεῖ μὲ τὰ βρωμοπόδαρά του ὅλο τὸ Πηδάλιο. Δὲ μοῦ λέτε• ἐφ᾽ ὅσον ἔχουμε τέτοιο Ορθόδοξο κράτος, ἡ πολιτεία δὲν πρέπει νὰ εἶνε σύμφωνη μὲ τὴν Ἐκκλησία; Τὸ ὀρθόδοξο βασίλειο θὰ διακρίνεται μόνο ἀπὸ τὸ Πολυχρόνιο καὶ ὄχι ἀπὸ συνέπεια ζωῆς καὶ πράξεως; Εἶσαι πολιτεία Ορθόδοξη; Σύμφωνοι! ἔχεις συνέπεια;
Τριακόσιοι
δὲν εἶνε οἱ βουλευτάδες, ὅλων τῶν χρωμάτων καὶ ἀποχρώσεων; Νὰ τοὺς πάρω
λοιπόν, νὰ τοὺς βάλω σὲ ἀεροπλάνα καὶ νὰ τοὺς πάω ποῦ; Στὴ Βιέννη. Ἐκεῖ
εἶνε ἕνα μουσεῖο. Νὰ τοὺς ὁδηγήσω μπροστὰ σὲ μιὰ μπρούντζινη πλάκα, καὶ
νὰ τοὺς πῶ• Κύριε πρόεδρε τῆς βουλῆς, κύριοι ὑπουργοὶ καὶ κύριε
πρωθυπουργὲ τῆς χώρας, ξέρετε γράμματα, λατινικὰ εἶνε. Διαβάστε• τί λέει
αὐτὴ ἡ πλάκα; Λέει ὅτι τὸ 184 π.Χ. ἡ Σύγκλητος τῆς ῾Ρώμης, ἡ σημερινὴ
Βουλή, συνεδρίασε ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, καὶ μερικοὶ
ῥήτορες ἐξέθεσαν τί κατάστασι δημιουργοῦσαν στὴν πόλι τὰ καρναβάλια.
Τὰ
ἐξέτασαν ἐκεῖνοι καὶ δὲν εἶχαν Εὐαγγέλιο, δὲν εἶχαν προφήτας• εἶχαν
μόνο τὴν ἠθικὴ συναίσθησι• καὶ παμψηφεὶ ἀποφάσισαν• Καταδικάζουμε καὶ
ἀπαγορεύουμε στὴ ῾Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία ὅλα τὰ καρναβαλικὰ ὄργια, γιατὶ
προξενοῦν καταστροφὴ στὸ λαό. Ἐρωτῶ• συνεδρίασε καμμιὰ φορὰ ἔτσι ἡ Βουλὴ
τῶν Ἑλλήνων; Βρῆκα κάποιον βουλευτή, πνευματικό μου παιδὶ ποὺ τό ᾽χα σὲ
κάποιο σχολειὸ στὴ Μακεδονία, καὶ τοῦ λέω•
–Γιατί
δὲν φέρνεις τὸ θέμα αὐτὸ στὴ Βουλή; βγάζουν τόσους νόμους κάθε μέρα, νὰ
βγάλουν κ᾽ ἕνα τέτοιο νόμο• Ἀπαγορεύονται τὰ καρναβάλια. Καὶ τί μοῦ
λέει•
–Δὲν ξέρεις τί θὰ πῇ Βουλή• ἐὰν τολμήσω νὰ θέσω τέτοιο θέμα, ὅλη ἡ Βουλὴ θὰ γελάῃ.
Λοιπόν, ἀπὸ ἀπόψεως συνταγματικῆς ὁ καρνάβαλος δὲν στέκει. Ἐμβαθύνω περισσότερο ἐδῶ καὶ λέω, ὅτι ὑπάρχει καὶ κάποια ἄλλη πλευρά. Ποιά; Ὁ ἀνώτατος ἄρχων, ὁ πρωθυπουργός, οἱ ὑπουργοί, ὁ δήμαρχος, ὁ πρόεδρος, καθένας ποὺ ἀναλαμβάνει ὁποιοδήποτε ἀξίωμα, δὲν τὸ ἀσκεῖ ἐὰν προηγουμένως –κακῶς κατ᾽ ἐμέ– δὲν ὁρκισθῇ στὸ Εὐαγγέλιο καὶ πῇ ὅτι, Ὅσο θὰ ἀσκήσω τὴν ἐξουσία αὐτὴ θὰ φυλάττω τὸ Σύνταγμα• «Εἴη μοι ὁ Θεὸς βοηθός…», καὶ ὁ παπᾶς εὐλογεῖ.
Θυμᾶμαι τὸν μακαρίτη ἀρχιεπίσκοπο τὸν Σπυρίδωνα.
–Γέροντα, τοῦ ἔλεγα, βγάλε ἐγκύκλιο γιὰ τὸν καρνάβαλο.
–῾Ρὲ Αὐγουστῖνε, θὰ μᾶς γελάσουν.
–Βγάλε, εσύ γέροντα!
–Ὄχι. Πρὸς τιμὴν τοῦ ἀειμνήστου μητροπολίτου Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, αὐτὸς τόλμησε καὶ ἔβγαλε ἐγκύκλιο, ἡ ὁποία τοιχοκολλήθηκε στοὺς δρόμους τῶν Πατρῶν, καὶ ἔλεγε ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καταδικάζει τὸ καρναβαλικὸ ὄργιο, γιατὶ δι᾽ αὐτοῦ πλήττονται τὰ θεμέλια τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας.
Ὅταν λοιπὸν ἔρχεται ἡ ἁγία Γραφή, οἱ ἱεροὶ κανόνες, ἡ Ἐκκλησία, τὸ Σύνταγμα καὶ ὁρίζουν ἔτσι, δὲν διστάζω νὰ πῶ ὅτι κάθε δήμαρχος, κάθε πρόεδρος, κάθε δημοτικὸ συμβούλιο, κάθε ὑπουργός, κάθε ἀξιωματοῦχος ποὺ ὑποστηρίζει καρναβαλικὰ ὄργια, εἶνε ἐπίορκος. Συμβαίνει ὅμως καὶ κάτι ἄλλο. Λένε, ὅτι τὸ κράτος μας εἶνε φτωχό, ἔχει λίγα λεφτά. Τὸ παραδέχομαι κ᾽ ἐγὼ πρὸς στιγμήν. Εἶνε διακονιάρης ἡ Ἑλλάδα• τὸ Ἰσραὴλ δανείζει, ἐμεῖς συνεχῶς δανειζόμαστε.
Πᾶνε λοιπὸν στὸν ὑπουργὸ τῶν Οἰκονομικῶν μὲ τὰ δεκανίκια οἱ τραυματίες, αὐτοὶ ποὺ φτειάσανε αὐτὴ τὴν πατρίδα, καὶ παρακαλοῦν• –Δὲν μᾶς φτάνουν τὰ χρήματα, δῶστε μας κάτι παραπάνω. Ἀπαντᾷ ὁ ὑπουργὸς μὲ τὸ ναργιλέ του•
–Γιόκ! Πᾶνε οἱ χῆρες οἱ μαυροφορεμένες, ποὺ τὰ κορμιὰ τῶν ἀντρῶν τους σάπισαν στὸ Γράμμο• –Δῶστε μας κάτι, τὰ παιδιά μας δὲν ἔχουν τετράδια... –Γιόκ! Πᾶνε οἱ φτωχοὶ δάσκαλοι μὲ τὰ τριμμένα παντελόνια, πᾶνε οἱ παπᾶδες –Γιόκ! Ἔ, πάει στὸ ὑπουργεῖο καὶ ὁ Καρνάβαλος. Συνοδεύεται ἀπὸ ἕνα πρῶτο ξάδερφο. Εἶχε καὶ ξάδερφο ὁ καρνάβαλος, δὲν ἦταν μοναχός• εἶνε καὶ μὲ ἐξάδερφο καὶ ἐξάδερφο ποὺ τὸν παίρνει ἀγκαζὲ καὶ τὸν πάει στὸ ὑπουργεῖο. Ποιός εἶνε ὁ ἐξάδερφός του; εἶνε ὁ πολὺς … Τὸν βάζουν μέσα. Μόλις τὸν βλέπουν!… Στὴ χήρα, στὸν τραυματία δὲν σηκώνονται, κάθονται. Μόλις μπῇ ὁ «καρνάβαλος», –Ὁρῖστε καθίστε, τί θέλετε; –Στενοχώρια ἔχω στὴν Πάτρα. –Καὶ τί θές; –Παραδάκι. –Θὰ σοῦ δώσω. Πόσα; –Διακόσες χιλιάδες. ―Μμ, λίγα εἶνε. –Τετρακόσες! –Λίγα εἶνε. –Ἑξακόσες! –Λίγα εἶνε. –Ὀχτακόσες, ἕνα ἑκατομμύριο!
Οἱ ἀχαρακτήριστοι. Λὲς καὶ τὸ χρῆμα τοῦ λαοῦ μας εἶνε γιὰ τέτοιες σπατάλες. Καὶ ποῦ; στὴν Πάτρα. Ποὺ ἂν πᾷς στὶς συνοικίες, ἐκεῖ πού ᾽νε ὁ πατὴρ Γερβάσιος, βλέπεις αὐτὰ ποὺ γράφουν συχνὰ οἱ ἐφημερίδες• Ὁ τάδε ἄρρωστος δὲν ἔχει φάρμακα, πενικιλῖνες… Σὲ τέτοιο φτωχὸ λαὸ εἶνε δημοσία πρόκλησις τὸ Κράτος, ποὺ ορκίστηκε πίστι στὸ Σύνταγμα καὶ στὴν ἁγία Τριάδα, ν᾽ ἀνοίγῃ τὰ ταμεῖα του καὶ νὰ σκορπάῃ τὰ χρήματα στὸ διάβολο. Ἀντισυνταγματικὸ εἶνε.
Ἄ, φτάσαμε τώρα καὶ στὸ «κουμπί». Ἐδῶ πλέον γράφω καὶ λέω κάτι, στὸ ὁποῖο θὰ ἐπιμείνω μέχρι τέλους. Τὸ Σύνταγμα ἔχει μιὰ ἀτέλεια. Ποιά; Ὅτι, ἐπὶ φλεγόντων θεμάτων ποὺ ἐνδιαφέρουν ὅλο τὸ λαό, δὲν μπορεῖτε, σεῖς κύριοι οἱ τριακόσοι, νὰ κλείνεστε στὸ κοινοβούλιο καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ λαοῦ νὰ λαμβάνετε ἀποφάσεις. Ἐπὶ τῶν ζητημάτων αὐτῶν πρέπει ὁ λαὸς νὰ καλείται σὲ δημοψήφισμα, ὅπως γίνεται στὴν Ἑλβετία. Μακάρι νὰ γινόταν κ᾽ ἐδῶ αὐτὴ ἡ μεταρρύθμισι. Δὲν ἔχουμε ἐκλογὲς κάθε μέρα, ἀλλὰ εἶνε μερικὰ ζητήματα, σὰν αὐτὸ καὶ σὰν τὸ ζήτημα τῶν θεαμάτων, ποὺ χρειάζεται νὰ ἐρωτηθῇ ὁ λαός. Τὸ βρίσκετε μικρὸ ζήτημα αὐτό; Φωνάξαμε, βγήκαμε στοὺς δρόμους, στὰ πεζοδρόμια.
–Ἄκου παπᾶς, λέει ὁ ἀστυνόμος ποὺ μᾶς γράπωσε ἀπὸ τὸ ῥάσο, ἄκου παπᾶς καθυστερημένος ν᾽ ἀσχολῆται μὲ τοὺς κινηματογράφους! Ἂν ἴσχυε ὅμως ὁ θεσμὸς τοῦ δημοψηφίσματος, θὰ ἐτίθετο στὸ λαὸ τὸ ἐρώτημα• Θέλετε, γονεῖς ποὺ τρέμετε γιὰ τὰ παιδιά σας, θέλετε τέτοια θέατρα καὶ κινηματογράφους; Μὲ καταπληκτικὴ πλειοψηφία ὁ λαὸς θὰ ἔλεγε σ᾽ αὐτοὺς ποὺ ἐμπορεύονται τὸ θέαμα• Νὰ πᾶτε στὸ Χόλλυγουντ, καὶ ὄχι νὰ μεταβάλλετε τὰ παιδιὰ σὲ γκάγκστερ καὶ νὰ μοῦ χτίζετε πολυκατοικίες. Ἂν πάλι, σὺ ὁ λαός, ἐγκρίνῃς τέτοια θεάματα, τότε νὰ μὴν παραπονιέσαι ἂν αὔριο τὸ παιδὶ μ᾽ ἕνα ῥόπαλο σοῦ σπάσῃ τὸ κεφάλι. Ἂν λοιπὸν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ μεταρρύθμισι, τὸ ζήτημα τοῦ καρναβάλου ποὺ συγκλονίζει, θὰ λυνόταν ἀμέσως καὶ εἰρηνικά• οὔτε σουγιᾶδες, οὔτε ῥόπαλα, οὔτε καυγᾶδες. Δημοκρατία δὲν λέτε; Ἐρώτημα λοιπὸν κατὰ ἐνορία• Θέλεις, λαέ, καρνάβαλο; Ἐὰν θέλῃ, τότε μὲ γειά του μὲ χαρά του. Ἐγὼ ὅμως γνωρίζω τὸ λαὸ καὶ πιστεύω ὅτι, ὅταν ἀνοιχτοῦν οἱ κάλπες, ὁ καρνάβαλος θά ᾽νε θαμμένος δεκαπέντε ὀργιὲς κάτω ἀπὸ τὰ μαῦρα.
* * *
Θὰ νικήσουμε, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τοὺς ἑξῆς 4 ὅρους. Πρῶτον• ἐὰν μᾶς ἀφήσουν ἐλεύθερους. Νὰ μᾶς ἀφήσουν ἐλεύθερους νὰ περιοδεύσουμε τὴν πατρίδα μας, νὰ κηρύξουμε ἀπὸ γειτονιὰ σὲ γειτονιά, ἀπὸ καλύβι σὲ καλύβι. Δὲν θέλω νὰ ζῶ, ἐὰν δὲν πέσω ἐπάνω στὸν ἀγῶνα αὐτό. Ἄ, βέβαια! Πρὸ τριῶν ἐτῶν (1957) πέρασαν ἀπὸ τὸν Ἰσθμὸ τῆς Κορίνθου 4.000 αὐτοκίνητα - λιμουζῖνες μὲ 20.000 χιλιάδες ἀνθρώπους. Ἕναν μόνο τὸν σταμάτησαν καὶ τὸν συνέλαβαν σὲ ἀπόστασι 25 χιλιομέτρων. Ἄλτ! στὴν κλούβα, καὶ κατ᾽ εὐθεῖαν στὸ κρατητήριο τῶν Πατρῶν! Ποιός ἦταν; Εγώ ο ὑποφαινόμενος. Ὅλες οἱ πόρνες καὶ οἱ παλλακίδες εἶχαν ἐλευθερία μέσα στὴν Πάτρα, ἕνας μόνο παπᾶς, ποὺ ὑπηρέτησε τὸ ἔθνος καὶ τὴν πατρίδα, μέσα στὴν κλούβα καὶ στὸ κρατητήριο. Γιατί; Ἤξεραν αὐτοί. Μοῦ γράφεις, ἐσὺ Ψαθᾶ δημοσιογράφε κ᾽ ἐσὺ Παλαιολόγε, ὅτι μᾶς νίκησε τὸ καθεστὼς αὐτό. Δὲν ἔχουμε οὔτε σουγιᾶ οὔτε βόμβες οὔτε πολυβόλο• τίποτα. Λευτεριὰ μόνο δῶστε μας! νὰ κηρύξουμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ συνοικία σὲ συνοικία. Καὶ θὰ δοῦμε ἂν μποροῦσε νὰ γίνῃ καρνάβαλος. Θὰ νικήσουμε λοιπὸν πρῶτον, ἐὰν οἱ κήρυκες ἦταν ἐλεύθεροι νὰ κηρύξουν τὴν ἀλήθεια πρὸς τὰ ἄνω καὶ πρὸς τὰ κάτω. Θὰ νικήσουμε, δεύτερον, ἐὰν ὅλοι οἱ θεολόγοι καὶ ἱεροκήρυκες ἀφήσουν τὸ «γάντι», τὴν ὑπερβολικὴ εὐγένεια καὶ τὰ μειδιάματα, καὶ καταπιαστοῦν μὲ τὰ φλέγοντα ζητήματα ἀκολουθώντας τὴ γραμμὴ ποὺ χάραξαν οἱ θεόπνευστοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Θὰ νικήσουμε, τρίτον.
–Θεέ μου, νὰ γίνῃ τὸ θαῦμα–, ἐὰν ὅλα τὰ χριστιανικὰ σωματεῖα ἑνωθοῦν• διαφορετικά, δὲν κάνουμε τίποτα. Ἑνότης• «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Ἐφ. 4,5). Ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης παρακαλῶ ὅλους νὰ ὁμονοήσουμε• ἂν ὅμως εἴμαστε διῃρημένοι καὶ ἄλλα λένε ἀπὸ ἐδῶ, ἄλλα λένε παρακάτω, ὁ λαὸς ζαλίζεται. Θὰ νικήσουμε, τέταρτον, –βγάζω κ᾽ ἐγὼ τὸ καλυμμαύχι μου–, ἐὰν κάποιος, δὲν ξέρω ποιόν θ᾽ ἀναδείξῃ ὁ Θεός, πάρῃ τὸ κόσκινο τῶν ἁγίων πατέρων καὶ μέσα σ᾽ αὐτὸ βάλῃ ὅλους τοὺς ῥασοφόρους, τὰ ὀχτὼ χιλιάδες καλυμμαύχια, ἐγκόλπια, πατερίτσες, μίτρες, διάκους, παπᾶδες, καὶ ἀρχίσῃ νὰ μᾶς κοσκινίζῃ… Πονῶ, ἀδέρφια μου. Ἐὰν δὲν γίνῃ κόσκινο καὶ ἐξεταστῇ ἡ ζωὴ καὶ τοῦ ἱερομονάχου Αὐγουστίνου καὶ βγοῦμε ὅλοι μας μέσα ἀπὸ τὴν κρισάρα, ἐὰν δὲν καθαριστῇ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ παπᾶδες καὶ δεσποτάδες πού ᾽νε δημόσιο σκάνδαλο, μὴν περιμένετε προκοπή. Θὰ καθαριστῇ πρῶτα ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ θὰ καθαριστῇ ἡ κοινωνία. Λοιπόν, νὰ καθαριστοῦμε, καὶ ὅσοι μείνουν με ψηλὰ τὰ λάβαρα, νὰ δώσουν τὴ μάχη. Τότε θὰ νικήσουμε.
Θὰ νικήσουμε, ἀδέρφια. Δὲν εἴμαστε μειοψηφία, εἴμαστε πλειοψηφία. Καὶ ἕνας ἄλλωστε μαζὶ μὲ τὸ Θεὸ ἀποτελεῖ πλειοψηφία. Θὰ νικήσουμε ἀδέρφια. Δὲν εἴμαστε μειοψηφία, εἴμαστε πλειοψηφία. Καὶ ἕνας ἄλλωστε μαζὶ μὲ τὸ Θεὸ ἀποτελεῖ πλειοψηφία γιατὶ ἔχουμε τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ φῶς. Θὰ νικήσουμε, γιατὶ ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ προσεύχονται, ἐκκλησιάζονται, ἐξομολογοῦνται καὶ κοινωνοῦν, αὐτοὶ ποὺ δακρύζουν καὶ ἱερουργοῦν μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο.
Θὰ νικήσουμε, γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν εἶνε Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων. Κλεῖστε τὰ μάτια σας, πετάξτε πάνω ἀπὸ τὸ βοῦρκο. Κοντά μας εἶνε γονεῖς ποὺ ἔφυγαν, πρόγονοι, ἥρωες, μάρτυρες, ὅσιοι• κοντά μας οἱ ἅγιοι Δημήτριος, Γεώργιος καὶ ἄλλοι, οἱ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, καὶ μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ καθενός μας ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου• «Καὶ Λυαῖον νικήσεις καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρήσεις». Ὑπάρχουν πιστοὶ ἕτοιμοι νὰ πέσουν στὴ φωτιὰ γιὰ νὰ νικήσουν τὸ Λυαῖο καὶ νὰ μαρτυρήσουν ὑπὲρ Χριστοῦ. Μὲ τὴν πίστι αὐτή, ὅτι ὑπάρχουν δυνάμεις μέσα στὸ λαό μας, κι ὅτι καθένας ἀπὸ μᾶς θέλει ν᾽ ἀγωνιστῇ κόντρα μὲ ὅλη τὴν κακία• μὲ τὴν πίστι αὐτὴ χαιρετίζω τὴν αὐγὴ μιᾶς νέας ἀνατολῆς. Ἐμεῖς φεύγουμε, νέα φρουρὰ ἔρχεται, γιὰ μία ἐπανάστασι ἀγάπης ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ! Καὶ τότε μέσα ἀπὸ τ᾽ ἀποκαΐδια θὰ βγῇ μιὰ νέα γενεά, τὴν ὁποία θὰ φρουροῦν ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, καὶ θὰ βασιλεύῃ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ ἐσταυρωμένος• ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάν τας τοὺς αἰῶνας• ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
https://anastasiosk.blogspot.com/2026/02/blog-post_579.html#more https://anastasiosk.blogspot.com/2014/06/blog-post_8816.html
Ανώνυμος είπε... Ο Παναγιώτης Λόης υπήρξε ένας μαχητής της Ορθοδοξίας, με τεράστια μνήμη επί Εκκλησιαστικών θεμάτων και Νομοθετημάτων πού γνώριζε απ΄ έξω μέχρι και αριθμούς Νόμων και δικαστικών αποφάσεων. Υπήρξε μία ζωντανή κινητή βιβλιοθήκη. Σαν άνθρωπος, όπως όλοι μας άλλωστε, είχε κι΄αυτός τα λάθη του με πρώτο την προσωπολατρεία του για τον μακαριστό Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον αείμνηστο Αυγουστίνο Καντιώτη, σε βαθμό πολλάκις ακραίο πού ούτε ο Καντιώτης πιστεύω δεν θα το ήθελε !
Κατά δεύτερο λόγο με τα ογκώδη και δύσχρηστα βιβλία πού έβγαλε, με πολλά στοιχεία βέβαια και με πολύ κόπο, κουράστηκε υπερβολικά και έβλαψε και την όρασή του. Έπεσε και σε χειρούργους «έμπορους των εθνών» πού τόν έφθασαν στο χειρότερο…Ήταν ανιδιοτελής, γνήσιος Χριστιανός, τίμιος άνθρωπος.
Δεν έβγαλε δεκάρα, ούτε τα έξοδά του από τα βιβλία όπως κάποιοι αδίκως τον κατηγόρησαν. Βρήκε ακόμη αρχεία για τον πατέρα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο καταχωνιασμένα 40 χρόνια τώρα και τα έβγαλε σε κυκλοφορία να τα διαβάσει ο κόσμος, αφού αυτοί πού τα είχαν περίμεναν πρώτα να μουχλιάσουν και να τα φάνε οί κατσαρίδες και μετά ότι απέμενε να το έδιναν για δημοσίευση.Συνεπώς και εδώ καλά έκανε ! Άς είναι αιωνία η μνήμη του αδελφού Παναγιώτη Λόη και ο Χριστός για τον Οποίο αγωνίστηκε να τον έχει στα δεξιά Του !
Ατικός 29 Ιουνίου 2014 στις 11:12 μ.μ
–῾Ρὲ Αὐγουστῖνε, θὰ μᾶς γελάσουν.
–Βγάλε, εσύ γέροντα!
–Ὄχι. Πρὸς τιμὴν τοῦ ἀειμνήστου μητροπολίτου Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, αὐτὸς τόλμησε καὶ ἔβγαλε ἐγκύκλιο, ἡ ὁποία τοιχοκολλήθηκε στοὺς δρόμους τῶν Πατρῶν, καὶ ἔλεγε ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καταδικάζει τὸ καρναβαλικὸ ὄργιο, γιατὶ δι᾽ αὐτοῦ πλήττονται τὰ θεμέλια τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας.
Ὅταν λοιπὸν ἔρχεται ἡ ἁγία Γραφή, οἱ ἱεροὶ κανόνες, ἡ Ἐκκλησία, τὸ Σύνταγμα καὶ ὁρίζουν ἔτσι, δὲν διστάζω νὰ πῶ ὅτι κάθε δήμαρχος, κάθε πρόεδρος, κάθε δημοτικὸ συμβούλιο, κάθε ὑπουργός, κάθε ἀξιωματοῦχος ποὺ ὑποστηρίζει καρναβαλικὰ ὄργια, εἶνε ἐπίορκος. Συμβαίνει ὅμως καὶ κάτι ἄλλο. Λένε, ὅτι τὸ κράτος μας εἶνε φτωχό, ἔχει λίγα λεφτά. Τὸ παραδέχομαι κ᾽ ἐγὼ πρὸς στιγμήν. Εἶνε διακονιάρης ἡ Ἑλλάδα• τὸ Ἰσραὴλ δανείζει, ἐμεῖς συνεχῶς δανειζόμαστε.
Πᾶνε λοιπὸν στὸν ὑπουργὸ τῶν Οἰκονομικῶν μὲ τὰ δεκανίκια οἱ τραυματίες, αὐτοὶ ποὺ φτειάσανε αὐτὴ τὴν πατρίδα, καὶ παρακαλοῦν• –Δὲν μᾶς φτάνουν τὰ χρήματα, δῶστε μας κάτι παραπάνω. Ἀπαντᾷ ὁ ὑπουργὸς μὲ τὸ ναργιλέ του•
–Γιόκ! Πᾶνε οἱ χῆρες οἱ μαυροφορεμένες, ποὺ τὰ κορμιὰ τῶν ἀντρῶν τους σάπισαν στὸ Γράμμο• –Δῶστε μας κάτι, τὰ παιδιά μας δὲν ἔχουν τετράδια... –Γιόκ! Πᾶνε οἱ φτωχοὶ δάσκαλοι μὲ τὰ τριμμένα παντελόνια, πᾶνε οἱ παπᾶδες –Γιόκ! Ἔ, πάει στὸ ὑπουργεῖο καὶ ὁ Καρνάβαλος. Συνοδεύεται ἀπὸ ἕνα πρῶτο ξάδερφο. Εἶχε καὶ ξάδερφο ὁ καρνάβαλος, δὲν ἦταν μοναχός• εἶνε καὶ μὲ ἐξάδερφο καὶ ἐξάδερφο ποὺ τὸν παίρνει ἀγκαζὲ καὶ τὸν πάει στὸ ὑπουργεῖο. Ποιός εἶνε ὁ ἐξάδερφός του; εἶνε ὁ πολὺς … Τὸν βάζουν μέσα. Μόλις τὸν βλέπουν!… Στὴ χήρα, στὸν τραυματία δὲν σηκώνονται, κάθονται. Μόλις μπῇ ὁ «καρνάβαλος», –Ὁρῖστε καθίστε, τί θέλετε; –Στενοχώρια ἔχω στὴν Πάτρα. –Καὶ τί θές; –Παραδάκι. –Θὰ σοῦ δώσω. Πόσα; –Διακόσες χιλιάδες. ―Μμ, λίγα εἶνε. –Τετρακόσες! –Λίγα εἶνε. –Ἑξακόσες! –Λίγα εἶνε. –Ὀχτακόσες, ἕνα ἑκατομμύριο!
Οἱ ἀχαρακτήριστοι. Λὲς καὶ τὸ χρῆμα τοῦ λαοῦ μας εἶνε γιὰ τέτοιες σπατάλες. Καὶ ποῦ; στὴν Πάτρα. Ποὺ ἂν πᾷς στὶς συνοικίες, ἐκεῖ πού ᾽νε ὁ πατὴρ Γερβάσιος, βλέπεις αὐτὰ ποὺ γράφουν συχνὰ οἱ ἐφημερίδες• Ὁ τάδε ἄρρωστος δὲν ἔχει φάρμακα, πενικιλῖνες… Σὲ τέτοιο φτωχὸ λαὸ εἶνε δημοσία πρόκλησις τὸ Κράτος, ποὺ ορκίστηκε πίστι στὸ Σύνταγμα καὶ στὴν ἁγία Τριάδα, ν᾽ ἀνοίγῃ τὰ ταμεῖα του καὶ νὰ σκορπάῃ τὰ χρήματα στὸ διάβολο. Ἀντισυνταγματικὸ εἶνε.
Ἄ, φτάσαμε τώρα καὶ στὸ «κουμπί». Ἐδῶ πλέον γράφω καὶ λέω κάτι, στὸ ὁποῖο θὰ ἐπιμείνω μέχρι τέλους. Τὸ Σύνταγμα ἔχει μιὰ ἀτέλεια. Ποιά; Ὅτι, ἐπὶ φλεγόντων θεμάτων ποὺ ἐνδιαφέρουν ὅλο τὸ λαό, δὲν μπορεῖτε, σεῖς κύριοι οἱ τριακόσοι, νὰ κλείνεστε στὸ κοινοβούλιο καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ λαοῦ νὰ λαμβάνετε ἀποφάσεις. Ἐπὶ τῶν ζητημάτων αὐτῶν πρέπει ὁ λαὸς νὰ καλείται σὲ δημοψήφισμα, ὅπως γίνεται στὴν Ἑλβετία. Μακάρι νὰ γινόταν κ᾽ ἐδῶ αὐτὴ ἡ μεταρρύθμισι. Δὲν ἔχουμε ἐκλογὲς κάθε μέρα, ἀλλὰ εἶνε μερικὰ ζητήματα, σὰν αὐτὸ καὶ σὰν τὸ ζήτημα τῶν θεαμάτων, ποὺ χρειάζεται νὰ ἐρωτηθῇ ὁ λαός. Τὸ βρίσκετε μικρὸ ζήτημα αὐτό; Φωνάξαμε, βγήκαμε στοὺς δρόμους, στὰ πεζοδρόμια.
–Ἄκου παπᾶς, λέει ὁ ἀστυνόμος ποὺ μᾶς γράπωσε ἀπὸ τὸ ῥάσο, ἄκου παπᾶς καθυστερημένος ν᾽ ἀσχολῆται μὲ τοὺς κινηματογράφους! Ἂν ἴσχυε ὅμως ὁ θεσμὸς τοῦ δημοψηφίσματος, θὰ ἐτίθετο στὸ λαὸ τὸ ἐρώτημα• Θέλετε, γονεῖς ποὺ τρέμετε γιὰ τὰ παιδιά σας, θέλετε τέτοια θέατρα καὶ κινηματογράφους; Μὲ καταπληκτικὴ πλειοψηφία ὁ λαὸς θὰ ἔλεγε σ᾽ αὐτοὺς ποὺ ἐμπορεύονται τὸ θέαμα• Νὰ πᾶτε στὸ Χόλλυγουντ, καὶ ὄχι νὰ μεταβάλλετε τὰ παιδιὰ σὲ γκάγκστερ καὶ νὰ μοῦ χτίζετε πολυκατοικίες. Ἂν πάλι, σὺ ὁ λαός, ἐγκρίνῃς τέτοια θεάματα, τότε νὰ μὴν παραπονιέσαι ἂν αὔριο τὸ παιδὶ μ᾽ ἕνα ῥόπαλο σοῦ σπάσῃ τὸ κεφάλι. Ἂν λοιπὸν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ μεταρρύθμισι, τὸ ζήτημα τοῦ καρναβάλου ποὺ συγκλονίζει, θὰ λυνόταν ἀμέσως καὶ εἰρηνικά• οὔτε σουγιᾶδες, οὔτε ῥόπαλα, οὔτε καυγᾶδες. Δημοκρατία δὲν λέτε; Ἐρώτημα λοιπὸν κατὰ ἐνορία• Θέλεις, λαέ, καρνάβαλο; Ἐὰν θέλῃ, τότε μὲ γειά του μὲ χαρά του. Ἐγὼ ὅμως γνωρίζω τὸ λαὸ καὶ πιστεύω ὅτι, ὅταν ἀνοιχτοῦν οἱ κάλπες, ὁ καρνάβαλος θά ᾽νε θαμμένος δεκαπέντε ὀργιὲς κάτω ἀπὸ τὰ μαῦρα.
* * *
Θὰ νικήσουμε, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τοὺς ἑξῆς 4 ὅρους. Πρῶτον• ἐὰν μᾶς ἀφήσουν ἐλεύθερους. Νὰ μᾶς ἀφήσουν ἐλεύθερους νὰ περιοδεύσουμε τὴν πατρίδα μας, νὰ κηρύξουμε ἀπὸ γειτονιὰ σὲ γειτονιά, ἀπὸ καλύβι σὲ καλύβι. Δὲν θέλω νὰ ζῶ, ἐὰν δὲν πέσω ἐπάνω στὸν ἀγῶνα αὐτό. Ἄ, βέβαια! Πρὸ τριῶν ἐτῶν (1957) πέρασαν ἀπὸ τὸν Ἰσθμὸ τῆς Κορίνθου 4.000 αὐτοκίνητα - λιμουζῖνες μὲ 20.000 χιλιάδες ἀνθρώπους. Ἕναν μόνο τὸν σταμάτησαν καὶ τὸν συνέλαβαν σὲ ἀπόστασι 25 χιλιομέτρων. Ἄλτ! στὴν κλούβα, καὶ κατ᾽ εὐθεῖαν στὸ κρατητήριο τῶν Πατρῶν! Ποιός ἦταν; Εγώ ο ὑποφαινόμενος. Ὅλες οἱ πόρνες καὶ οἱ παλλακίδες εἶχαν ἐλευθερία μέσα στὴν Πάτρα, ἕνας μόνο παπᾶς, ποὺ ὑπηρέτησε τὸ ἔθνος καὶ τὴν πατρίδα, μέσα στὴν κλούβα καὶ στὸ κρατητήριο. Γιατί; Ἤξεραν αὐτοί. Μοῦ γράφεις, ἐσὺ Ψαθᾶ δημοσιογράφε κ᾽ ἐσὺ Παλαιολόγε, ὅτι μᾶς νίκησε τὸ καθεστὼς αὐτό. Δὲν ἔχουμε οὔτε σουγιᾶ οὔτε βόμβες οὔτε πολυβόλο• τίποτα. Λευτεριὰ μόνο δῶστε μας! νὰ κηρύξουμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ συνοικία σὲ συνοικία. Καὶ θὰ δοῦμε ἂν μποροῦσε νὰ γίνῃ καρνάβαλος. Θὰ νικήσουμε λοιπὸν πρῶτον, ἐὰν οἱ κήρυκες ἦταν ἐλεύθεροι νὰ κηρύξουν τὴν ἀλήθεια πρὸς τὰ ἄνω καὶ πρὸς τὰ κάτω. Θὰ νικήσουμε, δεύτερον, ἐὰν ὅλοι οἱ θεολόγοι καὶ ἱεροκήρυκες ἀφήσουν τὸ «γάντι», τὴν ὑπερβολικὴ εὐγένεια καὶ τὰ μειδιάματα, καὶ καταπιαστοῦν μὲ τὰ φλέγοντα ζητήματα ἀκολουθώντας τὴ γραμμὴ ποὺ χάραξαν οἱ θεόπνευστοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Θὰ νικήσουμε, τρίτον.
–Θεέ μου, νὰ γίνῃ τὸ θαῦμα–, ἐὰν ὅλα τὰ χριστιανικὰ σωματεῖα ἑνωθοῦν• διαφορετικά, δὲν κάνουμε τίποτα. Ἑνότης• «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα» (Ἐφ. 4,5). Ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης παρακαλῶ ὅλους νὰ ὁμονοήσουμε• ἂν ὅμως εἴμαστε διῃρημένοι καὶ ἄλλα λένε ἀπὸ ἐδῶ, ἄλλα λένε παρακάτω, ὁ λαὸς ζαλίζεται. Θὰ νικήσουμε, τέταρτον, –βγάζω κ᾽ ἐγὼ τὸ καλυμμαύχι μου–, ἐὰν κάποιος, δὲν ξέρω ποιόν θ᾽ ἀναδείξῃ ὁ Θεός, πάρῃ τὸ κόσκινο τῶν ἁγίων πατέρων καὶ μέσα σ᾽ αὐτὸ βάλῃ ὅλους τοὺς ῥασοφόρους, τὰ ὀχτὼ χιλιάδες καλυμμαύχια, ἐγκόλπια, πατερίτσες, μίτρες, διάκους, παπᾶδες, καὶ ἀρχίσῃ νὰ μᾶς κοσκινίζῃ… Πονῶ, ἀδέρφια μου. Ἐὰν δὲν γίνῃ κόσκινο καὶ ἐξεταστῇ ἡ ζωὴ καὶ τοῦ ἱερομονάχου Αὐγουστίνου καὶ βγοῦμε ὅλοι μας μέσα ἀπὸ τὴν κρισάρα, ἐὰν δὲν καθαριστῇ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ παπᾶδες καὶ δεσποτάδες πού ᾽νε δημόσιο σκάνδαλο, μὴν περιμένετε προκοπή. Θὰ καθαριστῇ πρῶτα ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ θὰ καθαριστῇ ἡ κοινωνία. Λοιπόν, νὰ καθαριστοῦμε, καὶ ὅσοι μείνουν με ψηλὰ τὰ λάβαρα, νὰ δώσουν τὴ μάχη. Τότε θὰ νικήσουμε.
Θὰ νικήσουμε, ἀδέρφια. Δὲν εἴμαστε μειοψηφία, εἴμαστε πλειοψηφία. Καὶ ἕνας ἄλλωστε μαζὶ μὲ τὸ Θεὸ ἀποτελεῖ πλειοψηφία. Θὰ νικήσουμε ἀδέρφια. Δὲν εἴμαστε μειοψηφία, εἴμαστε πλειοψηφία. Καὶ ἕνας ἄλλωστε μαζὶ μὲ τὸ Θεὸ ἀποτελεῖ πλειοψηφία γιατὶ ἔχουμε τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ φῶς. Θὰ νικήσουμε, γιατὶ ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ προσεύχονται, ἐκκλησιάζονται, ἐξομολογοῦνται καὶ κοινωνοῦν, αὐτοὶ ποὺ δακρύζουν καὶ ἱερουργοῦν μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο.
Θὰ νικήσουμε, γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν εἶνε Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων. Κλεῖστε τὰ μάτια σας, πετάξτε πάνω ἀπὸ τὸ βοῦρκο. Κοντά μας εἶνε γονεῖς ποὺ ἔφυγαν, πρόγονοι, ἥρωες, μάρτυρες, ὅσιοι• κοντά μας οἱ ἅγιοι Δημήτριος, Γεώργιος καὶ ἄλλοι, οἱ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, καὶ μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ καθενός μας ἀκούγεται ἡ φωνὴ τοῦ ἁγίου Δημητρίου• «Καὶ Λυαῖον νικήσεις καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρήσεις». Ὑπάρχουν πιστοὶ ἕτοιμοι νὰ πέσουν στὴ φωτιὰ γιὰ νὰ νικήσουν τὸ Λυαῖο καὶ νὰ μαρτυρήσουν ὑπὲρ Χριστοῦ. Μὲ τὴν πίστι αὐτή, ὅτι ὑπάρχουν δυνάμεις μέσα στὸ λαό μας, κι ὅτι καθένας ἀπὸ μᾶς θέλει ν᾽ ἀγωνιστῇ κόντρα μὲ ὅλη τὴν κακία• μὲ τὴν πίστι αὐτὴ χαιρετίζω τὴν αὐγὴ μιᾶς νέας ἀνατολῆς. Ἐμεῖς φεύγουμε, νέα φρουρὰ ἔρχεται, γιὰ μία ἐπανάστασι ἀγάπης ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ! Καὶ τότε μέσα ἀπὸ τ᾽ ἀποκαΐδια θὰ βγῇ μιὰ νέα γενεά, τὴν ὁποία θὰ φρουροῦν ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, καὶ θὰ βασιλεύῃ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ ἐσταυρωμένος• ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάν τας τοὺς αἰῶνας• ἀμήν.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
https://anastasiosk.blogspot.com/2026/02/blog-post_579.html#more https://anastasiosk.blogspot.com/2014/06/blog-post_8816.html
Ανώνυμος είπε... Ο Παναγιώτης Λόης υπήρξε ένας μαχητής της Ορθοδοξίας, με τεράστια μνήμη επί Εκκλησιαστικών θεμάτων και Νομοθετημάτων πού γνώριζε απ΄ έξω μέχρι και αριθμούς Νόμων και δικαστικών αποφάσεων. Υπήρξε μία ζωντανή κινητή βιβλιοθήκη. Σαν άνθρωπος, όπως όλοι μας άλλωστε, είχε κι΄αυτός τα λάθη του με πρώτο την προσωπολατρεία του για τον μακαριστό Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον αείμνηστο Αυγουστίνο Καντιώτη, σε βαθμό πολλάκις ακραίο πού ούτε ο Καντιώτης πιστεύω δεν θα το ήθελε !
Κατά δεύτερο λόγο με τα ογκώδη και δύσχρηστα βιβλία πού έβγαλε, με πολλά στοιχεία βέβαια και με πολύ κόπο, κουράστηκε υπερβολικά και έβλαψε και την όρασή του. Έπεσε και σε χειρούργους «έμπορους των εθνών» πού τόν έφθασαν στο χειρότερο…Ήταν ανιδιοτελής, γνήσιος Χριστιανός, τίμιος άνθρωπος.
Δεν έβγαλε δεκάρα, ούτε τα έξοδά του από τα βιβλία όπως κάποιοι αδίκως τον κατηγόρησαν. Βρήκε ακόμη αρχεία για τον πατέρα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο καταχωνιασμένα 40 χρόνια τώρα και τα έβγαλε σε κυκλοφορία να τα διαβάσει ο κόσμος, αφού αυτοί πού τα είχαν περίμεναν πρώτα να μουχλιάσουν και να τα φάνε οί κατσαρίδες και μετά ότι απέμενε να το έδιναν για δημοσίευση.Συνεπώς και εδώ καλά έκανε ! Άς είναι αιωνία η μνήμη του αδελφού Παναγιώτη Λόη και ο Χριστός για τον Οποίο αγωνίστηκε να τον έχει στα δεξιά Του !
Ατικός 29 Ιουνίου 2014 στις 11:12 μ.μ